ทุกวันนี้ . . . เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้น แต่ความอดกลั้นกลับมีน้อยลง
เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง
เรามียาใหม่ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง

เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น
เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า . . .
แค่การข้ามถนน ไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น

เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง
เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง
เรามีอาหารดีๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง

ทุกวันนี้ . . . ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน
แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น
ดังนั้น จากนี้ไป . . . ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดีๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ
เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่ คือ โอกาสที่พิเศษสุดแล้ว

จงแสวงหา การหยั่งรู้ . . .
จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่
โดยไม่ใส่ใจกับความอยาก

จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น
กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป
ชีวิต คือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุข . . . ไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด
เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย
น้ำหอมดีๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้

เอาคำพูดที่ว่า . . . สักวันหนึ่ง ออกไปเสียจากพจนานุกรม
บอกคนที่เรารักทุกคนว่า . . . เรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน
อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น
ทุกวัน . . . ทุกชั่วโมง . . . ทุกนาที . . . มีความหมาย
เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง






บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน

สิ่งที่แปลกใหม่และแตกต่าง

อาหาร

ที่ท่องเที่ยว

มีความต้องการทางเเพทย์สูง - พี-สะเดิด

once

รายการเกี่ยวกับการท่องเที่ยว

เกี่ยวกับการเดินทางและท่องเที่ยว

เราจะรักคนอื่นได้ เมื่อเรารักตัวเอง..

ไม่มีคำว่าสายกับการเริ่มต้น....